Arjan Muthert

De wedstrijd heeft wel indruk gemaakt. Aan de zijlijn gestaan in Nederland. Alle Nederlanders en Belgen gevolgd. Via verschillende trackingsites. Midden in de nacht wakker worden en de eerste gedachte is om te kijken hoe ze het doen. Een aantal halen het niet. Anderen halen fantastische tijden. Het spartathlon-gevoel komt via gedeelde appjes, filmpjes en foto's weer helemaal tot leven. Ik weet dat ik weer mee wil doen.

Mijn enige kans om te kwalificeren lijkt de 100mi trail te zijn - een week na de zes uur van Haarlemmermeer. Die zes-uur wil ik sowieso doen. In het kader van een rustige opbouw. Om niet alles weer kapot te maken kan ik niet van de 100mi een hoofddoel maken. De 100mi trail is nog een vraagteken.

Een ander traject zou ook kunnen via de UBF in Frankrijk kunnen lopen - een wedstrijd van 200+ en de Spartathlon in 2027 even te laten wat het is - maar dan wel de International Authentic Pheidippides Run te doen. Zeg maar twee maal de Spartathlon. Ik merk dat deze gedachte me energie geeft. Waarom zou ik de dubbele pas na de enkele doen. Zo'n 98uur voor een circa 485km zou moeten kunnen. En in Oktober is het veel beter weer dan in het warme September...